me@vegatasarim.com mail adresim

-madem yakışıklısın, neden sevgilin yok?
-madem çapkınsın, neden Cumartesi gecesi evdesin?
-madem çok yemek yiyorsun, neden şişman değilsin?
-madem çok eğlencelisin neden hiç arkadaşın yok?
-madem çok zekisin neden birisine takılıp kalıyorsun?
-madem çok kazanıyorsun evin araban var neden hala buradasın ?

gibi sorular sorabilir? bunu hangi cesaretle ve mantık ile yapabilir?

ve en önemlisi… bir sonuca ulaşmak için kaç farklı nedenlerimiz olmalıdır? Bir insanın hayatında bir sevgiliye yada eşe  yer açabilmesi için yakışıklı ya da güzel olması belki de en önemsiz, en gereksiz şarttır. Nice çirkin kızlar gördüm aynı anda 4-5 sevgilisi olan. Neden? Çünkü kızın içinde istek var. Neden? Çünkü kadının içinde tatmin edilmesine deliler gibi ihtiyaç duyduğu birbirinden farklı yönleri var. Kocaman poposunun çok seksi olduğunu her gün duymak istiyor; o kısacık bacaklarını birileri okşasın, şaşı gözlerine birisi anlamlı anlamlı baksın istiyor. Buna ihtiyacı var… ego. Sadece ego.

Öte yandan, kendimden örnek vermek gerekirse yakışıklı adam zaten gün içersinde yeterince beğenen gözle/sözle karşılaştığından olsa gerek, fazla tatmine gerek duymaz. Yaratıcı olmadığı sürece hiçbir komplimana/iltifata prim vermez. Muhatabından fiziksel olduğu kadar, ruhsal tatmin malzemeleri de sağlamasını bekler. Ve çirkin adamın aksine çok uzun zaman sevgilisi olmadan, kendi kendine yapabilir. Ha çirkin diye bir insan onla bunla yatıp kalkmak zorundada değildir bu kişilik meselesidir.

Son olarak;
Bir adam yakışıklı diye sevgilisi olması gerekmez,
Bir erkek çapkın tiynetli diye sabah akşam sevişmesi şart değildir,
Bir insan çok yediği için obez olacak diye bir şey yok,
Bir insan acaip komik ve eğlenceli diye zotrilyorlarca arkadaşı olmasını gerektirmez,
Bir insan zeki diye yaşananları, kendi değer yargılarını inançlarını bir anda silmesini bunlardan vazgeçmesini bekleyemezsin.

Meraklı olmak güzel bir şey tabi de, azıcık analiz yeteneğin varsa soru sormadan da cevaplara ulaşabilirsin. Ha bulamıyorsan seçici olmak, gerçekliğine inandığın şeyleri tercih etmek farklı birşey. Bunun tiple ya da tipsizlikle ilgisi yok.

Düz mantıkta olan, sığ insanların anlayamayacağı kadar derin bir duygu osuruktan tayyare gel bana bazı bazı tadında bu soruları duymak dan bıktım.

apt-get –purge remove `deborphan | while read package ; do echo -n “${package} ” ; done ;`

gereksiz paketler daha ne kadar kolay temizlenebilir ki!

bu harika şeyi kazandıran Peter Palfrader arkadaşımıza teşekkürler.

seviyoum seni be debian, gözümsün!

Sabahleyin çarşı  izine çıkacağım için keyifli şekilde uyandıktan sonra  arkadaşımla görüşmek için Bebek’e geçtim. Öncesinde kendime gelmek için Bebek Starbucks ’ dan bir kahve almak için içeri girdim tam hesabı ödemek için
dört-beş kişiyle birlikte kasa önünde bekleşirken, bacak ağrılarının arttığını tüm hâl ve tavırlarıyla belli etmeye çalışarak ve oflayarak “Evladım, şuradan alsana; iki kahve vardı benim.” diye her birimizi görmezden gelip, direkt kasiyerle muhatap olan kısa boylu şişman teyze çıka geldi. Oysa ki şişman olmasının sorumlusu sırada bekleyen diğerleri olmadığı gibi, ben de değildim. Bu yüzden, ağrıyan dizlerinin sorumluluğunu da üstlenmiyorum. Saçlarınıza röfleleri attırıp attırıp gittiğiniz “dolar günleri”nde götürdüğünüz börekleri ve Alman pastalarını suçlayın bari; kendinizi suçlamayacaksanız. Ama ortada bir sıra olduğu ve sırada beklemek dizlerinizi ağrıttığı için bize kızmayın. Ancak, biz sizi biliyoruz; siz bize kızarsınız ve bizim altımızdan, üstümüzden ve aramızdan sızarsınız. Halbuki bize rica etme nezaketini gösterseniz, biz sizi el üzerinde taşırdık, o sıranın en önüne. Ama yok, siz onu da yapmazsınız. Çünkü siz, herkeslerden çok daha fazla hakkınız olduğuna kendinizi inandırmışsınız. Size göre biz detayız. Asıl olansa sizsiniz.Sürekli böyle insanlarla karşılaşıyorum.

Geçen hafta, Kabataş da tramvay jetonu sırasında denk geldiğim çıtır bir kızımız vardı; hele o iğrençti! Üzerinde, “Madem düzgün bir vücudum ve orta büyüklükte biçimli memelerim var, neden bunları sergilemiyorum!” mantığıyla giydiği bir gömlek vardı. Aslında, mantığın adresi giydiği gömlek değil, açık bıraktığı düğmeleriydi. Jeton sırasının bana gelmesine bir kişi kala hayatıma girdi. Benim önümdeki orta yaşlı hanımefendinin önünden, gişedeki memura bir soru sordu. Biz de sadece soru sorduğunuzu sanarak müsaade ettik. Ama daha sonra, terbiyesiz bir kurnazlıkla 20 YTL uzatıp iki jeton istedi. Ben, önümdeki hanımefendinin, sergilediği ahlaksız tavrın baskınlığından olsa gerek, sindiğini, sessiz kaldığını görünce “Pardon, sıra olduğunu görmüyor musunuz?” diye sordum. Çıtır kızımız, “Aman aldım işte, n’olcak!” diye cevap verdi. İtiraz etmeye devam ettim. “Ay bitti bile işte, uzatma!” diyerek iyice terbiyesizleşti. Önümdeki hanımefendiye, “Siz niye bir şey demiyorsunuz, bakın sıranızı aldı.” dedim; hanımefendi başını yana eğdi ve durumu anında kabullendi. Gişe görevlisine ve arkamdakilere bakıp, benden tarafta olan var mı, diye göz gezdirdim; başlar hep yana eğikti. Biraz daha devam etsem, “Birader sen de fazla uzattın ama!” bile diyebilirlerdi. Mecburen sustum. Jetonumu alıp, açık memelerinin verdiği gücü, Türk erkeğine karşı, bugüne kadar istediği her şeyi yaptırarak kullanmış olan genç hanımın yanında durdum. Dik dik suratına baktım. Oralı bile olmadı. Evet, o memeler aslında hatunun maymuncuğuydu. O maymuncuk da normal şartlarda tüm kapıları açıyordu.

Saygılı olmak, empati kurabilmek çok farklı birşey. Herkesin sergileyemeyeceği kadar asil bir davranış. Hayata sadece kendilerini görebildikleri gözlükten bakan insanlardan nefret ediyorum!

-üstad, bir adamın zekasını nasıl anlarsın?
+konuşmasına bakarım.
-peki ya hiç konuşmassa?
+henüz o kadar akıllısına hiç rastlamadım.

Sanırım insan büyükdükçe akıllanıyor, akıllandıkçada susuyor. Bakıyorumda eskiden daha çok konuşurdum, artık daha çok dinler, sonra konuşur, az konuşur oldum. Eskiden konuşmayınca orada değil gibi hisseder, kendimi göstermeye çalışır, bende varım derdim. Konuşmayınca, söylemeyince unuttum sanmasınlar isterdim. Artık sustukça hatırlıyorum. Akıllandıkça susuyor, sustukça akıllanıyorum.